امام علی (علیه ‌السلام):

إنَّما یُحِبُّکَ مَنْ لا یَتَمَلََّقُکَ،

وَیُثْنيِ عَلَیْکَ مَنْ لا یُسْمِعُکَ.

دوستدار حقیقی تو کسی است که از تو چاپلوسی

نمی‌کند و ستایشگر واقعی تو آنکه تو را از

 [ستایشهایش دربارۀ تو] باخبر نمی‌کند.

The person who really loves you is

 the person who doesn't flatter you

 and a real admirer is one who

 admires you behind your back.

غررالحکم و دررالکلم، ح۷۱۱۹

قدســــــــــيان آســــــــــــماني سوختند

چشـــم بر مولاي محشــــــــــــــر دوختند

        مرحوم حاجى مؤ من كه داستانهاى 36 تا 43 از او نقل گرديد فرمود وقتى مخدره محترمه اى كه نماز جمعه را با مرحوم آقا سيد هاشم در مسجد سردزك ترك نمى كرد به من خبر داد كه مقدار نخودى تربت اصل حسينى عليه السلام به من رسيده و آن را جوف كفن خود گذارده ام و هر ساله روز عاشورا خونين مى شود به طورى كه رطوبت خونين به كفن سرايت مى كند و بعد متدرجا خشك مى شود.
مرحوم حاج مؤ من فرمود از آن مخدره خواهش كردم كه در روز عاشورا منزلش بروم و آن را ببينم قبول كرد، پس روز عاشورا رفتم بقچه كفنش را آورد و باز كرد، عقد خون در كفن مشاهده كردم و تربت مبارك را ديدم همانطورى كه آن مخدره گفته بود تر و خونين و علاوه لرزان است .
از ديدن آن منظره و تصور بزرگى مصيبت آن حضرت سخت گريان و نالان و از خود بى خود شدم .
نظير اين داستان در دارالسلام عراقى نقل كرده از ثقه عادل ملا عبدالحسين خوانسارى كه گفت مرحوم آقا سيد مهدى پسر آقا سيد على صاحب شرح كبير در آن زمانى كه مريض شده بود و براى استشفاى شيخ محمد حسين صاحب فصول و حاج ملا جعفر استرابادى را كه هر دو از فحول علماى عدول بودند فرستاد كه غسل كنند و با لباس احرام داخل سرداب قبر مطهر حسين عليه السلام شوند و از تربت قبر مطهر به آداب وارده بردارند و براى مرحوم سيد بياورند و هر دو شهادت دهند كه آن تربت قبر مطهر است و جناب سيد مقدار يك نخود از آن را تناول نمايد.
آن دو بزرگوار حسب الامر رفتند و از خاك قبر مطهر برداشتند و بالا آمدند و از آن خاك قدرى به بعض حضار اخيار عطا كردند كه از جمله ايشان شخصى بود از معتبرين و عطار و آن شخص را در مرض موت عيادت كردم و باقيمانده آن خاك را از ترس اينكه بعد از او به دست نااهل افتد به من عطا كرد و من بسته آن را آورده و در ميان كفن والده گذاشتم . اتفاقا روز عاشورا نظرم به ساروق آن كفن افتاد رطوبتى در آن احساس كردم چون آن را برداشته گشودم ديدم كيسه تربت كه در جوف كفن بود مانند شكرى كه رطوبت ببيند حالت رطوبتى در آن عارض شده و رنگ آن مانند خون تيره گرديده و خونابه مانند اثر آن از باطن كيسه به ظاهر و از آن به كفن و ساروق رسيده با آنكه رطوبت و آبى آنجا نبود.
پس آن را در محل خود گذارده در روز يازدهم ساروق را آورده گشودم آن تربت را به حالت اول خشك و سفيد ديدم اگرچه آن رنگ زردى در كفن و ساروق كماكان باقيمانده بود و ديگر بعد از آن در ساير ايام عاشورا كه آن تربت را مشاهده كردم همينطور آنرا متغير ديده ام و دانسته ام كه خاك قبر مطهر در هرجا باشد در روز عاشورا شبيه به خون مى شود.
 

عَلِيّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ يُونُسَ

بْنِ عَبْدِ الرّحْمَنِ عَنْ عَبْدِ الرّحْمَنِ بْنِ الْحَجّاجِ قَالَ قَالَ لِي أَبُو

عَبْدِ اللّهِ ع إِيّاكَ وَ خَصْلَتَيْنِ فَفِيهِمَا هَلَكَ مَنْ هَلَكَ إِيّاكَ أَنْ تُفْتِيَ

النّاسَ بِرَأْيِكَ أَوْ تَدِينَ بِمَا لَا تَعْلَمُ

ترجمه :

معرفت جهان بين

پاورقی

(( الله اکبراشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمداً رسول الله ))

 خدا بزرگ است و شهادت مي دهم براي خدا شريکي نيست و

گواهي مي دهم که محمد رسول خداست شکر و سپاس  مي کنم

خدايي را که تمام ما را آفريد و زمين را از آن ما کرد و هر چه در

 روي زمين است از جانوران گرفته تا کوهها و تمام چيزهاي ديگر

 را در خدمت ما آفريد و به ما چشم و گوش و عضوهاي ديگر بدن

 داد، حال چونکه خدا ما را آفريده پس ما از آن خدا هستيم و همه

 چيز ما از خداست و چون ما از آن خداييم پس بايد در راه خدا و

براي خدا خدمت کنيم . خدا را به چند صورت مي توان خدمت کرد و

 بهترين نمونه آن اين است که انسان از تمام ماديات چشم بپوشد و

 حتي از بهترين چيز خودش که همان جانش است ، در راه خدا مايه

 بگذارد که باز هم ضرر نخواهد کرد .

( برگرفته از وصيت نامه شهيد عبدا.. زارع کوهنجانی بااندکي تصرف )

قرآن كريم:

قَدْ اَفْلَـحَ مَنْ زَكّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسّاها

هر كس جان خود را [از گناهان و بدى‏ها [پاك كند، رستگار

خواهد شد و هر كس آلوده‏اش كند، از زيانكاران است.

سوره شمس، آيه 9 و۱۰  .

پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

مَنْ تَعَلَّمَ فى شَبابِهِ كانَ بِمَنْزِلَةِ الْوَشْمِ فِى الْحَجَرِ وَ

مَن تَعَلَّمَ وَ هُوَ كَبيرٌ كانَ بِمَنْزِلَةِ الْكِتابِ عَلى وَجْهِ

الْماءِ

هر كس در جوانى‏اش بياموزد ، آموخته‏اش

 مانند نقش بر سنگ است و هر كس در

بزرگ‏سالى بياموزد، مانند نوشتن بر روى

 آب است .

نوادر راوندى ، ص 132، ح 169

پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

مَنْ وَلىَ مِنْ اُمورِ الْمُسْلِمينَ شَيْئا فَحَسُنَتْ سيرَتُهُ رُزِقَ

الْهَيْبَةَ فى قُلوبِهِمْ... وَ اِذا عَدَلَ فيهِمْ مُدَّ فى عُمُرِهِ

هر كس اداره بخشى از امور مسلمانان را بر عهده بگيرد

و رفتارش خوب باشد، در دل‏هاى آنان هيبت مى‏يابد... و

 اگر در ميان آنان به عدالت رفتار كند، عمرش افزون

 مى‏گردد.

ذيل تاريخ بغداد ، ج 2، ص 136، ح 419 .

راضيه  

عوامل تقرب‎

قرآن براي تقرب به كمال مطلق و بهره‌مندي از آن عوامل چندي را‏‎ ‎بر ‏مي‌شمارد كه انسان مي‌تواند با استفاده از آنها خود را به كمال مطلق ‏نزديك سازد‎ ‎و به سخني خود را متأله و رباني نمايد و از درجات ربانيون و ‏متالهين برخوردار گردد‎. ‎

متألّه و رباني در اصطلاح قرآني انسان‌هايي هستند كه با بهره‌مندي از‏‎ ‎آموزه‌هاي قرآن و ديگر آموزه‌هاي وحياني و الهي مانند دستورهاي پيامبران ‏و امامان‎ ‎‏(ع) ظرفيت‌ها و توانمندي‌هاي سرشته در نهاد و ذات خويش را ‏كه در قرآن ازآن به نام‎ ‎اسماء ياد شده است، به فعليت درآورند و خود را به ‏شكل خدا و صورت او درآورند. اين‎ ‎همان معنايي است كه در برخي روايات ‏از آن به: خلق الانسان علي صورته، بيان شده است؛ ‏‎ ‎به اين معنا كه ‏خداوند انسان را به صورت اسماء خويش آفريد و اين امكان را به وي‎ ‎داد ‏كه با استفاده از ظرفيت اسمايي كه به صورت تعليمي به وي داده شده ‏به شكل خدا و‎ ‎به صورت وي تجلي كند و به عنوان خليفه خدا در قرارگاه ‏زمين عمل كند‎. ‎

اين مطلب به ويژه زماني تاكيد مي‌شود كه خليفه مي‌بايست با ‏‏"مستخلفٌ عنه" و كسي‎ ‎كه جانشين وي شده در بيشتر اموري كه مرتبط ‏به استخلاف و خليفه‌گري است مشترك باشد‏‎. ‎‏ از اين رو تنها كساني ‏خليفه‌ي الهي در قرارگاه زمين خواهند بود كه انسان كامل باشند و‏‎ ‎همه ‏اسماي الهي تعليمي را به فعليت درآورده باشند‏‎. ‎

بر اين اساس كساني كه انسان كامل نيستند و به حكم خلافت در زمين ‏عمل مي‌كنند‎ ‎غاصب حكومت خواهند بود و خلافت ايشان باطل و ناروا ‏است‎. ‎

پس اين انسان متألّه و كامل رباني است كه به جهت تقرب به خدا از ‏خلافت الهي‎ ‎بهره‌مند مي‌شود. براي دستيابي به اين مقام انسان ‏مي‌بايست خود را در مسيري قرار‏‎ ‎دهد كه آموزه‌هاي وحياني آسماني آن ‏را بيان كرده است. از اين رو قرآن از جمله عوامل‎ ‎مهم تقرب را ايمان ‏برمي‌شمارد كه به معناي شناخت درست به همه واقعيت‌ها و عمل به‎ ‎همه آموزه‌هاي وحياني است. (انفال آيه 4 و توبه آيه 20 و آيات ديگر). ‏

در حقيقت پيروي از آيات الهي و آموزه‌هاي وحياني و عمل به آن، مهم‌ترين ‏عامل‎ ‎تقرب به خدا و متاله و رباني شدن است (اعراف آيه 175 و 176). ‏‎ ‎

آدمي به سوي كمال گرايش ذاتي دارد و در جست‌وجوي آن‏‎ ‎از جان مايه ‏مي‌گذارد؛ هر چند كه در بيشتر موارد در مصاديق كمالي به خطا و اشتباه‏‎ ‎مي‌رود ولي اين بدان معناست كه كمال‌جويي، ريشه در فطرت و غرايز ‏انساني دارد. هر‎ ‎انساني مي‌كوشد تا از نقص و كاستي در درون و برون ‏خويش بكاهد و به سوي كمال و‏‎ ‎زيبايي برود.

اگر به آيات قرآني كه به عوامل مهم تقرب و متاله شدن اشاره مي‌كند ‏توجه شود، ‎ ‎اين نكته به خوبي و روشني قابل درك است كه مهم‌ترين و ‏اصلي‌ترين عامل، همين ايمان‎ ‎واقعي و حقيقي است كه در آيه 4 سوره ‏انفال بيان شده است. بنابر اين ديگر عوامل بيان‎ ‎شده در آيات ديگر به ‏معناي بيان مصاديق آن است كه عبارتند از: ‏

- تقوا (آل عمران آيه‎ 15 ‎و مائده آيه 27)، ‏

- توجه به قيامت (مزمل آيه 17 و 19)، ‏

- جلب رضايت خدا (آل عمران‎ ‎آيه 162 و 153)، ‏

- خوف از خدا و بيم از آينده و خشم او (اسراء آيه 57)، ‏

- عقيده به حق‎ ‎‏(فاطر آيه 10)، ‏

- علم و آگاهي به حقانيت كه از آن به علم رشدي ياد مي‌شود (مجادله آي ‏‎11‎‏)‏

- نماز (انفال آيه 3 و 4)، ‏

- قرآن و تذكارهاي آن (انسان آيه 29) ‏

- سجده (علق آيه ‏‎19‎‏)، ‏

- عبوديت و پرستش خداي يگانه (هود آيه 61)، ‏

- سبقت در اطاعت (واقعه آيه 10 و 11)‏

- جهاد (مائده آيه 35) ‏

- و شهادت (آل عمران آيه 169). ‏

- در حقيقت همه اين موارد گفته شده‎ ‎و گفته نشده همان ايمان (سبا آيه ‏‏7) ‏

- و عمل صالح (سبا آيه 7) است. ‏‎ ‎

انسان متأله و كامل كسي است كه با برخورداري از هدايت الهي (بقره ‏آيه 38‏‎) ‎اسماي الهي سرشته در خويش را به فعليت رسانده به مقام ‏تقرب يعني همانندي در اين بخش‏‎ ‎از صفات و اسما دست يافته است كه ‏بيان ديگر از مقام قاب قوسين او ادني (نجم آيه 9) است‎.

شيعه در قرن 12-14 هجرى

انشعابات شيعه :

1 - اصل انشعاب و انقراض برخى از شعب .
2 – زيديه

3 - اسماعيليه و انشعابات شان

 4 - نزاريه و مستعليه و دروزيه و مقنعه

5 - شيعه دوازده امامى و فرقشان با زيديه و اسماعيليه

 6 - اشاره به تاريخچه شيعه دوازده امامى .

1 - اصل انشعاب

حيا و نجابت براي زنها زينت و افتخار است.

 در زير به چند حديث اشاره مي شود:
امام صادق ـ عليه السلام ـ : لا ايمان لمن لا حياء له[1]

: كسي كه حيا ندارد، ‌ايمان ندارد.

امام علي ـ عليه السلام ـ :

 الحياء يصدُّ عن فعل القبيح:[2]

 حيا مانع انجام كارهاي زشت و قبيح مي شود.
امام علي ـ عليه السلام ـ :

الحياءُ مفتاح كل خير[3]:

حيا، كليد هر خوبي است.

پاورقی

[1] . مرآة العقول، ج 8، ص187.
[2] . ميزان الحكمه، ج3، ص1353.
[3] . بحار، ج70، ص219

بدان که دلبرم از راه می‌رسد امشب

»یگانه رهبرم» از راه می‌رسد امشب

رسید مُـژده که ایام غم نخواهد ماند

علی پرست دگر مُـتهم نخواهد ماند

شب ولادت مولاست، نغمه ساز کنید

»مُعاشران گِـره از زلف یار باز کنید«

فاطمه (س)

خـلـقـت کـائـنـات شــد، بـهـر وجــود فاطمه^(س)

زنـده هـمـه جـهان شد از، يمن ورود فاطمه^{(س )} 

پـيـش حـريـم حرمـتش، خيـل ملک کشيد صف

از سـر شـوق جـمـلگي، مـحو سجـود فاطمه^(س)

 رونق دين مـصطفي(ص)،هست به چشم اهل دل

هـم ز قـيـام فاطمه^{(س )} ،هـم ز قـعــود فاطمه^{(س )}

 از پس رحلت نبي(ص)، کس نزده ست در جهان

غـير امـيـرمـؤمـنان(ع)،گـام به سـوي فاطمه^{(س )}

 هـمـچو خـسي در آتـشش، قهـر خدا کشد همي

هر که کـند تـجـاوز از، حـق و حـدود فاطمه^{(س )}

 بهررضاي مصطفي(ص)،از ره مهر روز و شب

نام عـلي مـرتـضـي(ع)، گـشـت سـرود فاطمه^(س)

 در همه طول زندگي، بعد مـحـمـّد(ص) و عـلـي(ع)

با حسنين(ع) بود و بس، گفت و شنود فاطمه^(س)

 هـست به دل مـرا کـجا، غـير مـحـبـت عـلـي(ع)

کـي بـه زبـان مـن بــوَد، غـيـر درود فاطمه^(س)

 
امام علی (علیه ‌السلام):

لاتُودِعَنَّ سِرَّکَ مَنْ لا أمانَةَ لَهُ

راز خود را به کسی که امانتدار نیست، مسپار

Don’t tell your secrets to untrustworthy

 people.

غررالحکم و دررالکلم، ح1066

امام صادق عليه‏السلام :

مَنْ حَسُنَ بِرُّهُ بِاَهْلِهِ زادَ اللّه‏ُ فى عُمُرِهِ

هر كس به شايستگى در حقّ خانواده‏اش نيكى كند،

خداوند بر عمرش مى‏افزايد.

كافى ، ج 8، ص 219، ح269

زكيه

    تقرب به معناي آهنگ و شتاب در منافع خود است. اين‎ ‎واژه هنگامي در ‏مورد تقرب انسان به خدا به كار مي‌رود كه به معناي نزديكي و تقرب‏‎ ‎معنوي و روحاني باشد كه شخص با اتصاف خود به صفات كمالي و پاك ‏كردن خويش از عيوب و‎ ‎نقايص مي‌تواند به اين مقام معنوي دست يابد. ‏‏(نگاه كنيد: مفردات راغب اصفهاني ص 664‏‎ ‎و 665 ذيل واژه قرب)‏‎ ‎

تقرب در اصطلاح قرآني به معناي تقرب مكاني نيست و اين مطلب به ويژه ‏در‎ ‎كاربرد آن نسبت به خدا به خوبي آشكار مي‌شود؛ زيرا خداوند پاك و ‏منزه از مكان است؛ ‎ ‎از اين رو مقصود از تقرب به خدا، تقرب معنوي و ‏روحاني است‏‎. ‎

قرآن براي بيان معناي تقرب، افزون بر واژه قرب و از واژگاني ديگر استفاده‏‎ ‎كرده است كه از آن جمله مي‌توان به كلماتي چون زلفي، عند ربهم، ‏عنده، عند ربك، ‎ ‎عندالله، درجات، قريب، وسيله و نيز برخي از جملات و ‏گزاره‌هايي كه اين معنا و مفهوم‏‎ ‎را مي‌رساند اشاره كرد‎. ‎

امام صادق عليه‏السلام

  لا يَقبَلُ اللّه‏ُ مِن مُؤمِنٍ عَمَلاً وهُوَ مُضمِرٌ

عَلى أخيهِ المُؤمِنِ سُوءا

خداوند از مؤمنى كه نسبت به برادر

مؤمن خود نيت بد داشته باشد ، هيچ

 عملى را نمى‏پذيرد

الكافي : ج 2 ، ص 361 ، ح 8 (ميزان الحكمة : ج 3 ، ص 2129

پيامبر:

مَن بَكى‏ عَلى‏ مُصابِ هذِهِ الْبِنتِ (زَینَبَ‏عليها السلام)

كانَ كَمَن بَكى‏ عَلى‏ أَخَوَيهَا الْحَسَنَ وَالْحُسَينَ‏عليهما السلام

هر كس بر مصيبت‏هاى اين دختر (زينب‏عليها السلام)

بگريد ، همانند كسى است كه بر برادرانش ، حسن و

حسين‏عليهما السلام گريسته باشد

تو مولاي مني من بنده تو

وليكن بنده شرمنده تو

میلاد علی (ع)

دعوت شدی به خاک که نور خدا شوی

راز بزرگ عشق شوی برملا شوی

طوفان به پا کند غزل چشمهای تو

تا اولین قصیده ی بی انتها شوی

تنزیل آفتاب شدی در رکوع عشق

تا از تعلقات زمینی رها شوی

شبهای تیره را به سجودت سحر کنی

آیات روشن همه ی روزها شوی

دست تو سایه بان تهی دستها شود

شبگرد کوچه های عزیز دعا شوی

کعبه شکوه چشم تو را انتخاب کرد

تا مرد ویژه ی ملکوت خدا شوی

علی باشد علی

جِهادُ المَرْأةِ حُسْنُ التَّبَعُّلِ.

جهاد زن خوب شوهرداری کردن اوست.

The Jihad (fighting in the way of

 Allah) of a woman is to provide her

 husband with pleasant company.

نهج البلاغه، كلمات قصار ۴۹۲

ما براي پرسيدن نام گلي ناشناس

چه سفرها كرده‌ايم، چه سفرها كرده‌ايم

ما براي بوسيدن خاك سر قله‌ها

چه خطرها كرده‌ايم، چه خطرها كرده‌ايم

ما براي آنكه ايران گوهري تابان شود

خون دل‌ها خورده‌ايم، خون دل‌ها خورده‌ايم

ما براي آنكه ايران خانه خوبان شود

رنج دوران برده‌ايم، رنج دوران برده‌ايم

ما براي بوئيدن بوي گل نسترن

چه سفرها كرده‌ايم، چه سفرها كرده‌ايم

ما براي نوشيدن شورابه‌هاي كوير

چه خطرها كرده‌ايم، چه خطرها كرده‌ايم

ما براي خواندن اين قصه عشق به خاك

خون دل‌ها خورده‌ايم، خون دل‌ها خورده‌ايم

ما براي جاودانه ماندن اين عشق پاك

رنج دوران برده‌ايم، رنج دوران برده‌ايم

شعر نادر ابراهيمي

 بزرگى مصيبت حضرت اباعبداللّه الحسين (ع )

آقاى شيخ على موحد كه در ايام عاشورا به قصد ترويج و نشر احكام به سمت لارستان رفته بودند، پس از مراجعت نقل كردند كه در فداغ اعلا مرودشت توقف داشتند، روز تاسوعا چند نفر خبر آوردند كه شب گذشته از درخت سدرى كه در چهار فرسخى است نورى شبيه ماهتاب ظاهر گرديد، جمعى از اهالى محل براى مشاهده آن درخت رفتند.
فردا يعنى روز عاشورا خبر آوردند كه شب گذشته نورى ظاهر نشد لكن طرف صبح قطرات خون از آن درخت بر زمين مى ريخت و قطعه كاغذى كه چند قطره خون از آن درخت بر آن ريخته بود همراه آورده بودند و جماعتى از سنى هاى آن محل پس ‍ از مشاهده آن خون ، مشغول لعن بر يزيد و قاتلين حسين عليه السلام شده و با شيعيان در اقامه عزاى آن بزرگوار شركت نمودند.
مسئله پيدايش خون از بعض جمادات و نباتات در بعضى نواحى زمين هنگام عاشوراى حسينى عليه السلام كه دلالت بر بزرگى مصيبت آن حضرت مى كند فى الجمله مسلم و مورد اتفاق مورخين شيعه و سنى است و براى مزيد اطلاع به كتاب ((شفاءالصدور)) مراجعه شود. و در كتاب رياض القدس ، قضيه مشاهده شدن ريختن خون از درختى كه در زرآباد قزوين است مفصلاً نقل شده است .
شعر :

گر چشم روزگار بر او فاش مى گريست

خون مى گذشت از سر ايوان كربلا

و براى تاءييد و تاءكيد مطلب دو داستان ديگر ذكر مى شود.

حق سوم :

قسمت ششم

عبداللّه بن چبير از پدرش نقل كرده كه مى گويد: من در يمن بودم و همسايه اى يهودى داشتم . از اخبار تورات برايم نقل مى كرد، تا اين كه از مسافرتى برگشت . من گفتم : خداوند پيامبر را ميان ما مبعوث كرده است و او ما را به اسلام دعوت كرده و ما هم اسلام آورده ايم و براى ما كتابى از جانب خدا آورده است كه تورات را هم تصديق دارد. يهودى گفت : راست مى گويى . اما شما نمى توانيد قوانين آن را به پا داريد. ما در اوصاف آن پيامبر و امتش در تورات خوانده ايم كه براى مردى روا نمى دارند از در خانه اش بيرون رود در حالى كه نسبت به برادر مسلمانش كدورتى در دل داشته باشيد؛ و از جمله نبايد سر او را كه به وى سپرده است ، فاش كند و بايد آن را پوشيده دارد، هر چند دروغ گفته باشد، زيرا راستگويى در همه جا واجب نيست ، همان طورى كه يك شخص مى تواند عيبها و اسرار خود را پنهان دارد هر چند كه نياز به دروغ گفتن باشد و نيز مى تواند اين كار را درباره برادرش انجام دهد كه به منزله خود اوست و آن دو چون يك نفرند و تفاوتى جز در بدن ندارند. اين است حقيقت برادرى و از اين جهت است كه عمل او در مقابل برادر دينى رياكارى و اعمال پنهانى را بر ملا داشتن محسوب نمى شود، زيرا شناخت برادر مسلمان به وسيله عملش همچون شناخت خويشتن است بدون هيچ تفاوتى .
پيامبر (ص ) فرمود: « هر كه عورت (عيب ) برادرش را بپوشاند، خداوند در دنيا و آخرت او را بپوشاند.» در خبر ديگرى آمده است : « گويا دختر زنده بگورى را از قبرش زنده كرده است .» و آن حضرت فرمود: « هرگاه مردى مطلبى را نقل كرد، و بعد رفت ، آن مطلب امانتى است .»
و فرمود: « انجمنها امانت است جز سه نوع مجلس : يكى جايى كه خون بناحقى ريخته شود، ديگرى مجلسى كه زنايى به وقوع بپيوندد و سومى مجلسى كه مالى به حرام تصرف شود.»
و فرمود: « همانا دو همنشين به امانت مى نشيندند و جايز نيست كه يكى از آنها آنچه را همنشينش راضى نيست فاش كند.»
به يكى از حكما گفتند: راز دارى تو چگونه است ؟ گفت : من جاى دفن آنم . و گفته اند: دل آزاد مردان جاى دفن اسرار است ؛ و بعضى گفته اند: دل نادان در دهانش ‍ و زبان دانا در دلش مى باشد.

قَالُواْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِي بَنَاتِكَ

 مِنْ حَقٍّ وَإِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيدُ

گفتند تو خوب مى‏دانى كه ما را به دخترانت‏حاجتى

 نيست و تو خوب مى‏دانى كه ما چه مى‏خواهيم

سوره هود آیه79

پيامبر (ص  :(

اذا اشتد الحر فابردوا بالصلاة فان الحر من

فيح جهنم

هر وقت گرما و شدت آن بر شما سخت گرفت ،

 توسطنماز آن راخنک کنيد، زيرا گرما و حرارت

 از جوشش جهنم است .

( بحار الانوار، ج ,80 ص 15 )

نوع چهارم :

 در احكام و آداب و مشخصات مستفتى

(مطالب مربوط به آن ، ضمن دوازده مسئله ، بازگو و بررسى مى شود):

یکی میبره یکی میدوزد

آزادگان

        سومين موضوع در سخنان امام (ع ) اين است كه پس از مخاطب ساختن سپاهيان حر و نماياندن وضعيت جامعه و ترك و رها شدن « حق » و اصرار و پافشاري بر هر عمل « باطل » آرزوي مرگ را براي هر مسلمان و اهل ايماني ضروري و لازم مي داند.
اين بخش از كلام امام (ع ) دو پيام مهم را به سپاه دشمن منتقل مي سازد. پيام اول اين است كه شرايط به گونه اي سخت تلخ وحشتناك غيرقابل تحمل و فرساينده و آزاردهنده جان و روح مي باشد كه هر مسلماني را به آرزومندي براي ترك دنيا و مشاهده نكردن اين وضعيت و شرايط ناگوار ترغيب مي نمايد و چنين آرزويي بسيار صحيح و شايسته مي باشد. پيام دوم اين است كه امام (ع ) سپاهيان حر را به پذيرش « شهادت » براي ايجاد تغيير و دگرگوني در امت اسلامي دعوت مي نمايد به اين ترتيب و با اين ندا كه شما اگر به درستي اهل ايمان هستيد و مسلماني شما خالص و واقعي مي باشد و نمازي كه به جماعت و به همراه فرمانده خويش « حربن يزيد رياحي » به امامت من برگزار كرديد از سر صدق و خلوص و ايمان و بينش و شناخت است بيائيد با من همراهي و همياري كنيد و با پذيرش مرگ سرخ راه احياي حق و نابودي باطل را صاف و هموار سازيد.
4 ـ چهارمين موضوع در سخنان امام حسين (ع ) اعلام اشتياق فراوان خود نسبت به « شهادت » است و نماياندن رضايت و خرسندي خويش از راه سرخي كه براي پيروزي حق بر باطل انتخاب نموده است .
امام (ع ) اگرچه به طور مكرر شهادت را آرزوي بزرگ خويش اعلام نموده بود لكن در سخنان خويش خطاب به سپاهيان حر ديگر بار به اين اشتياق تصريح مي كند :
اني لا اري الموت الا سعاده و الحياه مع الظالمين الابرما »
« من مرگ سرخ را جز سعادت و زندگي با ستمگران را جز رنج و نابودي نمي دانم » .
اعلان شيفتگي نسبت به « شهادت » و آن هم خطاب به دشمناني كه خود را مسلمان مي دانند و پيشتر براي امام (ع ) نامه نگاشته اند و او را به كوفه دعوت كرده اند تازيانه بيداري بر جان و روح خفته آنها براي پيروي از « فرهنگ شهادت » نيل به آزادگي خروج از تبعيت ظالمان و اطاعت از « پيشواي شهادت » به منظور ايجاد دگرگوني در امت اسلامي و جداسازي « حق » و « باطل » با پذيرش مرگ سرخ عزتمند مي باشد. امروز اين تازيانه بيداري توسط فرهنگ رهايي بخش شهادت بر ملل مسلمان خفته در آغوش ظلم و ستم ناشي از سيطره حكومت هاي دست نشانده استعمار خارجي در سرزمين هاي اسلامي فرود مي آيد و آنان را به تحول و تحرك براي نجات امت اسلامي از تعدي و تباهي و انحراف و انحطاط ناشي از تاخت و تاز « اسلام آمريكائي » كه چهره جديد « اسلام اموي » مي باشد فرا مي خواند.

کویر تشنه شد این بوستان منتظر است

که ابر رحمت پروردگار باز آید

نگاهي كن كه سر تا پا فقيرم

فقير و مستمند و سر به زيرم

در سه قرن اخير پيشرفت مذهبى شيعه بهمان شكل طبيعى سابقش بوده است و فعلاكه اواخر قرن چهاردهم هجرى است تشيع در ايران مذهب رسمى عمومى شناخته ميشود و همچنين در يمن و در عراق اكثريت جمعيت را شيعه تشكيل ميدهد و در همه ممالك مسلمان نشين جهان كم و بيش شيعه وجود دارد و روى هم رفته در كشورهاى مختلف جهان نزديك بصد ميليون شيعه زندگى ميكند .

امام صادق عليه‏السلام :

يَقولُ إبْليسُ لجُنودِهِ : ألْقُوا بَيْنهُمُ الحَسدَ والبَغْيَ ؛

فإنَّهُما يَعْدِلانِ عندَ اللّه‏ِ الشِّرْكَ

ابليس به لشكريان خود مى‏گويد:

ميان آنان حسادت و تجاوزگرى افكنيد كه

 اين دو خوى، در نزد خدا، برابر با شرك است.

 الكافي : ج 2 ، ص 349 ، ح 5 (ميزان الحكمة : ج 2 ، ص

1636

میلاد فرخنده تجسم ایمان ،

 تبلور قرآن ، مقتدای سالکان ،

پیشوای عارفان ، مولود کعبه ،

 حضرت امیر مومنان علی علیه

السلام را به همه شما کاربران

تبریک  عرض می کنم

توفیق زیارت و درک مقام آن

امام همام را برای همگی

آرزو دارم .

برادر کوچکتان

میلاد با سعادت

 امام محمد تقی جواد الائمه

 سلام الله علیه

بر پیروان اهل البیت(ع) مبارک باد

به امام صادق ـ عليه السلام ـ گفتند: كار خود را بر چه اساس استوار ساخته اي،

فرمودند: بر چهار بنيان:

Keep in mind that you are never

absent form God s sight, so keep

looking how you are acting.

تحف العقول، ص۴۵۵

امام حسن (ع):

قرآن،

ظاهرش زیبا و شگفت انگیز

 و باطنش عمیق است.

طاهره  
امام باقر (ع) فرمود: زيرا او از هر ناپاكي ظاهري و هر گونه ناپاكي دامن، مبري است.
و نيز طبق روايات متعدد، آيه تطهير( انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا) درباره حضرت فاطمه نازل شده است. پس فاطمه طاهره است زيرا هر گونه رجس و پليدي و ناپاكي از وجود مقدسش دور است.

آزادگان بازماندگان و شهداي جانباز

شرايط وضو 

اگر جبيره در محل مسح باشد 

اگر جبيره در محل مسح باشد، يا به اندازه واجب مسح جاى بدون جبيره هست يا نيست ، اگر به اندازه واجب مسح جا براى مسح داشته باشد، بايستى همان جا را مسح نمايد و اما اگر جبيره تمام جاهاى مسح را گرفته باشد، يا باز كردن آن امكان دارد يا ندارد، اگر امكان دارد بايستى آن را باز كرده و به طور معمول مسح بكشد و اگر امكان نداشته باشد،بايستى روى همان جبيره را مسح نمايد؛ البته بايد توجه داشت كه هر مقدار از جاى مسح بدون جبيره باشد و امكان كشيدن دست هم بر روى آن باشد، نبايد ازجبيره استفاده كرد، و همچنين اگر روى زخم يا دمل يا شكستگى باز باشد و كشيدن دست تر به عنوان مسح هم امكان نداشته باشد، بايستى پارچه يا پلاستيكى روى آن گذارده و روى آن را مسح نمايد و اگر گذاشتن پارچه امكان نداشته باشد، بايد به جاى وضو، تيمم كند و بهتر است يك وضوى بدون مسح هم بگيرد.

تنبل مرو به سایه، سایه خودش میآیه

نوع چهارم :

 در احكام و آداب و مشخصات مستفتى

(مطالب مربوط به آن ، ضمن دوازده مسئله ، بازگو و بررسى مى شود):

وَجَاءهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ وَمِن قَبْلُ كَانُواْ

يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ قَالَ يَا قَوْمِ هَؤُلاء بَنَاتِي هُنَّ

أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَلاَ تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي

أَلَيْسَ مِنكُمْ رَجُلٌ رَّشِيدٌ

و قوم او شتابان به سويش آمدند و پيش از آن كارهاى

 زشت مى‏كردند [لوط] گفت اى قوم من اينان دختران منند

 آنان براى شما پاكيزه‏ترند پس از خدا بترسيد و مرا در

 كار مهمانانم رسوا مكنيد آيا در ميان شما آدمى عقل‏رس

 پيدا نمى‏شود

سوره هود آیه78

شيعه در قرن 10-11 هجرى

سال 906 هجرى جوان سيزده ساله اى از خانواده شيخ صفى اردبيلى متوفاى 735 هجرى كه از مشايخ طريقت در شيعه بود با سيصد نفر درويش از مريدان پدرانش بمنظورايجاد يك كشور مستقل و مقتدر شيعه از اردبيل قيام كرده شروع بكشور گشائى و برانداختن آئين ملوك الطوايفى ايران نمود و پس از جنگهاى خونين كه با پادشاهان محلى و مخصوصا با پادشاهان آل عثمان كه زمام امپراطورى عثمانى را در دست داشتند , موفق شدند كه ايران قطعه قطعه را بشكل يك كشور درآورده و مذهب شيعه را در قلمرو حكومت خود رسميت دهد (1) پس از درگذشت شاه اسماعيل صفوى پادشاهان ديگرى از سلسله صفوى تا اواسط قرن دوازدهم هجرى سلطنت كردند و يكى پس از ديگرى رسميت مذهب شيعه اماميه را تأ ييد و تثبيت نمودند حتى در زمانى كه در اوج قدرت بودند ( زمان شاه عباس كبير ) توانستند وسعت ارضى كشور وآمار جمعيت را به بيش از دو برابر ايران كنونى ( سال هزار و سيصد و هشتاد وچهار هجرى قمرى ) برسانند (2) گروه شيعه در اين دو قرن و نيم تقريبا در ساير نقاط كشورهاى اسلامى بهمان حال سابق با افزايش طبيعى خود باقى بوده است .

پاورقی

1 - روضة الصفا و حبيب السير و غيره .
2 - روضة الصفا و حبيب السير .