حقّ را به حقّ دار بده
و در این کار شکیبا باش و این شکیبایی را به حساب خدا بگذار،
گرچه اجرای حقّ مشکلاتی برای نزدیکانت فراهم آورد، تحمّل
سنگینی آن را با یاد قیامت بر خود هموار ساز، زیرا تحمّل آن
پسندیده است.
( نهجالبلاغه/ نامة 53)
رعایت حال محرومان و طبقات پائین جامعه را بکن!
خدا را! خدا را! در خصوص طبقات پایین و
محروم جامعه، که هیچ چارهای ندارند و
عبارتند از زمین گیران، نیازمندان، گرفتاران
و دردمندان. همانا در این طبقة محروم،
گروهی خویشتنداری کرده و گروهی به گدایی
دست نیاز برمیدارند. پس برای خدا پاسدار
حقّی باش که خداوند برای این طبقه معیّن
فرموده است.
به فکر مشکلات محرومان باش!
به ویژه امور کسانی را از آنان بیشتر رسیدگی کن که از کوچکی
به چشم نمیآیند و دیگران آنان را کوچک میشمرند و کمتر به تو
دسترسی دارند.
( نهجالبلاغه/ ص583)
13- بر مردم منّت نگذار!
خشنودی خدا را با خشنودی مردم عوض نکن!
خدا را برای راضی نگه داشتن مردم، به خشم نیاور
زیرا خشنودی خدا جایگزین هر چیزی است. اما
هیچ چیز جایگزین خشنودی خدا نمیشود.
به ملّت خیانت نکن!
( نهجالبلاغه/ نامة 26)
10- به مردم دروغ نگو!
به جهت این که بر آنها حکومت داری، بی
اعتنایی نکن. چرا که مردم، برادران دینی و
یاری دهندگان در استخراج حقوق الهی میباشند.
9- دربرخورد با مردم حوصله کن!
8- با مردم مهربان باش!
( نهجالبلاغه/ نامة 53)
7- با مردم روراست باش!
( نهجالبلاغه/ نامة 53)
6- مردمی باش!
تا شخصاً به امور آنان رسیدگی کنی، و در مجلس عمومی با آنان
بنشین و در برابر خدایی که تو را آفریده، فروتن باش، و سربازان
و یاران و نگهبانان خود را از سر راهشان دور کن تا سخنگوی
آنان بدون اضطراب در سخن گفتن با تو گفتگو کند.
5- با خودسازی، مردم را تربیت کن!
دیگران بپردازد، خود را بسازد و پیش از آن که با حرفش تربیت کند،
عملش تعلیم دهنده باشد.
4- خویشتندار باش!
را در اختیار گیر و از آن چه حلال نیست، خویشتنداری کن. زیرا
بخل ورزیدنِ به نفس خویش، آن است که در آن چه دوست دارد،
یا برای او ناخوشایند است، راه انصاف پیمایی.
به کوچه های عبورت چقدر اب بپاشیم