امام باقر عليهالسلام :
اِنّ الحُسَيْنَ صاحِبَ كَربَلا قُتِلَ
مَظْلوما، مَكروبا عَطْشانا،
لَهفانا فآلَى اللّهُ عَزَّوَجلّ عَلى
نَفْسِهِ اَن لا ياتيَهُ لَهفانٌ و
لا مَكروبٌ و لا مُذنِبٌ و
لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و
لا مَنْ بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ
و تَقَرَّبَ بِالحُسَيْنِ بنِ عَلىٍّ
عليهالسلام اِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ
إلاّ نَفَّسَ اللّهُ كُرْبَتَهُ وَ اَعطاهُ
مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنـْبَهُ وَ مَدَّ فى
عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا
يا اُولـِى الاَبْصار
حسين، بزرگ مرد كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه
و مصيبزده به شهادت رسيد. پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد
كرد كه هيچ مصيبتزده و رنجيده خاطر و گنهكار و اندوهناك
و تشنهاى و هيچ بَلا ديدهاى به خدا روى نمىآورد و نزد قبر
حسين عليهالسلام دعا نمىكند و آن حضرت را به درگاه خدا
شفيع نمىسازد، مگر اينكه خداوند، اندوهش را برطرف و
حاجاتش را برآورده مىكند و گناهش را مىبخشد و عمرش
را طولانى و روزىاش را گسترده مىسازد. پس اى اهل بينش،
درس بگيريد!
بحارالأنوار ، ج 101، ص 46، ح 5