همیشه بهار

امام باقر عليه‏السلام :

اِنّ الحُسَيْنَ صاحِبَ كَربَلا قُتِلَ

مَظْلوما، مَكروبا عَطْشانا،

لَهفانا فآلَى اللّه‏ُ عَزَّوَجلّ عَلى

نَفْسِهِ اَن لا ياتيَهُ لَهفانٌ و

لا مَكروبٌ و لا مُذنِبٌ و

لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و

 لا مَنْ بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ

و تَقَرَّبَ بِالحُسَيْنِ بنِ عَلىٍّ

عليه‏السلام اِلَى اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ

إلاّ نَفَّسَ اللّه‏ُ كُرْبَتَهُ وَ اَعطاهُ

مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنـْبَهُ وَ مَدَّ فى

عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا

 يا اُولـِى الاَبْصار

حسين، بزرگ مرد كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه

 و مصيب‏زده به شهادت رسيد. پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد

 كرد كه هيچ مصيبت‏زده و رنجيده خاطر و گنهكار و اندوهناك

 و تشنه‏اى و هيچ بَلا ديده‏اى به خدا روى نمى‏آورد و نزد قبر

حسين عليه‏السلام دعا نمى‏كند و آن حضرت را به درگاه خدا

شفيع نمى‏سازد، مگر اين‏كه خداوند، اندوهش را برطرف و

حاجاتش را برآورده مى‏كند و گناهش را مى‏بخشد و عمرش

را طولانى و روزى‏اش را گسترده مى‏سازد. پس اى اهل بينش،

 درس بگيريد!

بحارالأنوار ، ج 101، ص 46، ح 5