همیشه بهار

اُعيذُ نَفْسى وَ دينى وَ اَهْلى وَ مالى وَ وَلَدى وَ

 اِخْوانى فى دينى وَ ما رَزَقَنى رَبّى وَ خَواتيمَ

پناه مى دهم خودم و دينم و خانواده و مال و فرزندم و برادران

دينى خود و آنچه پروردگارم به من روزى كرده و سرانجام

عَمَلى وَ مَنْ يَعْنينى اَمْرُهُ بِاللّهِ الْواحِدِ الاْحَدِ الصَّمَدِ

الَّذى لَمْ يَلِدْ وَ

كارم و هم آن كس را كه دلبند كار اويم همه را به خداى يگانه

 يكتاى بى نياز كه نزاده و

لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً اَحَدٌ وَ بِرَبِّ الْفَلَقِ

 مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ مِنْ

نه زائيده شده هيچكس همتايش نيست و به پروردگار

صبحدم از شر آنچه آفريده و از

شَرِّ غاسِقٍ اِذا وَقَبَ وَ مِنْ شَرِّ النَّفّاثاتِ فِى الْعُقَدِ

 وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ اِذا

شر شب هنگامى كه به تاريكى درآيد و از شرّ زنانى كه

در گره ها دمند و از شر حسود هنگامى كه

حَسَدَ وَ بِرَبِّ النّاسِ مَلِكِ النّاسِ اِلهِ النّاسِ

مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ

حسودى كند و به پروردگار مردم پادشاه مردم معبود

مردم از شر وسوسه گر

الْخَنّاسِ الَّذى يُوَسْوِسُ فى صُدُورِ النّاسِ

 مِنَ الْجِنَّةِ وَ النّاسِ

نهانى آن كس كه در سينه ها (و دلهاى ) مردم وسوسه

كند (چه ) از جنيان باشد و (چه ) از مردم