شيخ ابن فهد در عُدَّة الدّاعى از حضرت امام رضا

عليه السلام نقل كرده كه هر كه بگويد در عقب نماز

صبح اين كلام را حاجتى طلب نكند مگر آنكه آسان شود

 براى او و كفايت كند حقّ تعالى آنچه را كه مهمّ او است :

بِسْمِ اللّهِ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ

 وَ اُفَوِّضُ اَمْرى اِلَى اللّهِ اِنَّ اللّهَ بَصيرٌ بِالْعِبادِ فَوَقاهُ

اللّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا لااِلهَ إلاّ اَنْتَ سُبْحانَكَ اِنّى كُنْتُ

 مِنَ الظّالِمينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُمِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ

 نُنْجِى الْمُؤْمِنينَ حَسْبُنَا اللّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ فَاْنَقَلَبُو

ابِنِعْمَةٍ مِنَ اللّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ ما شاَّءَ اللّهُ

 لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَاِلاّ بِالله ما شاَّءَ اللّهُ لا ما شاَّءَ النّاسُ

 ما شاَّءَ اللّهُ وَ اِنْ كَرِهَ النّاسُ حَسْبِىَ الرَّبُّ مِنَ

 الْمَرْبُوبينَ حَسْبِىَ الْخالِقُ مِنَ الْمَخْلُوقينَ حَسْبِىَ

 الرّازِقُ مِنَ الْمَرْزُوقينَ حَسْبِىَ اللّهُ رَبُّ الْعالَمينَ

 حَسْبى مَنْ هُوَحَسْبى حَسْبى مَنْ لَمْ يَزَلْ حَسْبى

 حَسْبى مَنْ كانَ مُذْ كُنْتُ لَمْ يَزَلْ حَسْبى حَسْبِىَ اللّهُ

 لا اِلهَ اِلاّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ

به نام خدا و درود خدا بر محمد و آلش باد

و واگذارم  كارم را به خدا كه براستى خدا به كار بندگان

بينا است ((پس خدا از نيرنگهاى بد نگاهش داشت ))

معبودى جز تو نيست ((منزهى تو كه من از ستمكارانم

پس ما دعايش مستجاب كرديم و از غم و اندوه نجاتش داديم

اين چنين مؤ منان را نجات دهيم )) ((خدا ما را بس است و چه

نيكو وكيلى است پس با نعمت خدا و فزونى كه ديگر بدى به

آنها نرسيد بازگشتند)) آنچه خدا خواهد، نيست جنبش و نه

نيرويى مگر بوسيله خدا آنچه خدا خواهد مى شود نه آنچه

مردم خواهند آنچه خدا خواهد مى شود اگر چه مردم ناخوش

دارند بس است مرا پروردگار از (بندگان ) پروريده شده ، بس

است مرا آفريدگار از آفريدگان بس است مرا روزى ده از روزى

خوران بس است مرا خدا پروردگار جهانيان بس است مرا آنكه

او بس است مرا، بس است مرا آنكه هميشه مرا بس است

بس است مرا آنكه از وقتى بودم هميشه بسم بوده بس است

مرا خدا معبودى جز او نيست بر او توكل كنم و او است

پروردگار عرش با عظمت