همیشه بهار

فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي

فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِينَ

پس وقتى آن را درست كردم و از روح خود در

 آن دميدم پيش او به سجده درافتيد

«نفخ فيه من روحِهِ»[1] همين روح عظيمي است

 كه ما را از حيوانات جدا مي‌سازد و برترين

شرف، است و تمام قدرت و فعّاليت‌ ما از آن

سرچشمه مي‌گيرد، و به كمك آن اسرار علوم

را مي‌شكافيم، و به اعماق موجودات راه مي‌يابيم.[2]

[1] . سورة حجر، آية 29.

[2] . ر.ك. آيت‌الله مكارم شيرازي، تفسير نمونه،

(تهران، دارالكتب، الاسلاميّه) ج 12، ص 252.