درمان با اخلاق 30
امام على عليهالسلام :
اَعْجَبُ ما فِى الاِْنْسانِ قَلْبُهُ وَ لَهُ مَوارِدُ مِنَ
الْحِكْمَةِ وَ اَضْدادٌ مِنْ خِلافِها فَاِنْ سَنَحَ لَهُ الرَّجاءُ
اَذَ لَّهُ الطَّمَعُ وَ اِنْ هاجَ بِهِ الطَّمَعُ اَهْلَكَهُ الْحِرْصُ
وَ اِنْ مَلَكَهُ الْيَأسُ قَتَلَهُ الاَْسَفُ... فَكُلُّ تَقْصيرٍ بِهِ
مُضِرٌّ وَ كُلُّ اِفْراطٍ بِهِ مُفْسِد
شگفتترين عضو انسان قلب اوست و قلب مايههايى از حكمت
و ضد حكمت دارد. اگر آرزو به آن دست دهد، طمع خوارش
مىگرداند و اگر طمع در آن سر بركشد، حرص نابودش مىكند
و اگر نااميدى بر آن مسلّط شود، اندوه، او را مىكُشد... هر
كوتاهى برايش زيانبار است و هر زيادهروى برايش تباهى
آفرين.
علل الشرايع، ص 109، ح 7
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸۷/۰۷/۱۵ ساعت ۸:۴۰ ق.ظ توسط حسین داودی ایلواری
|
به کوچه های عبورت چقدر اب بپاشیم