همیشه بهار

 قَالَ علی (ع) :

الْبُخْلُ عَارٌ، وَ الْجُبْنُ مَنْقَصَةٌ، وَ الْفَقْرُ یُخْرِسُ الْفَطِنَ

 عَنْ حُجَّتِهِ، وَ الْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ، وَ الْعَجْزُ آفَةٌ،

وَ الصَّبْرُ شَجَاعَةٌ، وَ الزُّهْدُ ثَرْوَةٌ، وَ الْوَرَعُ جُنَّةٌ

بخل ، ننگ است و ترس ، نقص است و تنگدستى ،

زبان زیرك را از بیان حجتش بر بندد و بینوا در شهر

 خود غریب است و ناتوانى ، آفت است و شكیبایى ،

 دلیرى است و زهد، توانگرى است و پارسایى ،

چونان سپر است