حكمت : 20 نهج البلاغه
قال علی (ع)
قُرِنَتِ الْهَيْبَةُ بِالْخَيْبَةِ، وَالْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ،
وَالْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ، فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ
ترس قرين نوميدى است و شرم ، موجب محرومى
است و فرصت مى گذرد، چونان كه ابرها مى گذرند
فرصتهاى نيكو را غنيمت شمريد
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۰/۰۱/۳۰ ساعت ۸:۲۶ ق.ظ توسط حسین داودی ایلواری
|
به کوچه های عبورت چقدر اب بپاشیم