یامهدی
|
بسي گفتـند از عيـسي و مـهـدي مجرد شو ، تو هم عيساي عهدي زمـهدي ، گـرچـه روزي چند ، پيشي بكُش دجّال خود ، مهدي خويشي چو تو ، در معرفت ، چون طفل مهدي چه داني ، قدر علم و فضل مهدي ؟ به نــور عــلم مي كُن ديــده روشــن كــه تــا بتـوانيَش هــر لحـظه ديدن كه گـر در جهل خود ، دايم ، نشيني چو مهدي پيشت آيد ، هـم نبينـي بــرو از عــلم مــهـدي بــهـره بــرگــير جـوانـمـردي كُن و بشنـو از ايـن پيـر خـوشــا وقـت كســان عـهـد مـهـدي خــوشــا آن كــودكــان مـهد مـهدي كــه هــر علــمي كه باشد زيركان را الف ، بي ، تي بُود ، آن كودكان را ز علمش خلـق عالـم ، علـم گيـرنـد زدينـش ، مشركين هم دين پذيرند هـر آن سرّي كه هست امـروز پنهان بــه عــلم خـويشـتـن پيـدا كنــد آن به دورش ، دولـــت حــق رخ نــمايـد جــهــان را فيـــض وي فـــرّخ نــمايـد تـــمنــّا بــاشــــــد آنــگه مـــردگان را كـــه يـــك بــــار دگــــر يــابند جان را كــه تـــا از جـــهل كـــلي دور گــردند ز شــمس عــــلـم او ، پُر نـور گردند ره عـــرفــان نــفــس خــود بيــابـنــد بدان عرفان ، به سوي حق شتابند بـــتــابـد نــــور او از ســـوي مــغـرب بــــرآيـــد آفـــتــاب از كـــوي مــغـرب «شيخ محمود شبستري»
|
به کوچه های عبورت چقدر اب بپاشیم