قال علی (ع)

 

لَنَا حَقُّ فَإِنْ اءُعْطِينَاهُ وَ إِلا رَكِبْنَا اءَعْجَازَ الْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ السُّرَى

 

قال الرضى :


وَ هذَا مِنْ لَطِيفِ الْكَلامِ وَ فَصيحِهِ، وَ مَعْناهُ اءَنا إ ن لَمْ نُعْطَ

 

حَقِّنا اءَذِلاء، وَ ذلِكَ اءَنَّ الرَّديفَ يَرْكَبُ عَجُزَ الْبَعيرِ كالْعَبْدِ

 

وَالا سِيرِ وَ مَنْ يَجرِي مَجراهُما

 

ما را حقى است كه اگر آن را به ما دادند، بگيريم و

 

 اگر ندادند، بر ترك شتر سوار مى شويم ، هر چند، سير

 

در شب باشد و به دراز كشد

 

شريف رضى گويد :


اين سخن ، سخنى لطيف و فصيح است . يعنى اگر حق ما

 

را ندهند، ما در زمره خوارشدگان باشيم زيرا بنده و اسير

 

و امثال آنها را بر سرين شتر مى نشانند يعنى پشت سر

 

آنكه شتر را مى راند