همیشه بهار

«سمرقند همچو قند    بدین‌ روزت‌ کی‌ اوفکند؟»

آیا نام‌ شهر سمرقند بود؟

و اگر نبود چرا درویشی‌ که‌ از نائین‌ آمد،

گریبان‌ چاک‌ کرد و چنان‌ شعری‌ خواند؟

دیگر کودکان‌ برای‌ عروسکها لالایی‌ نگفتند،

و خودشان‌ هم‌ به‌ انتظار قصه‌های‌ مادربزرگ‌ بیدار نماندند،

و نه‌ عروسک‌ها خواب‌ دیدند و نه‌ کودکان‌.

زنان‌، مردان‌، پیران‌، جوانان‌، هیچ‌ کدام‌ دیگر خواب‌ ندیدند.

و در عالم‌ بیداری‌ هم‌ خیال‌ نیافتند.

و شاعران‌ شعری‌ نسرودند و افسوس‌.

نغمه‌سرایان‌ هم‌ از شهر برفتند.

و داستان‌نویسان‌ قلم‌هایشان‌ را گم‌ کردند

و مخترعان‌ اختراعی‌ نکردند،

شبانی‌ که‌ از شهر مجاور آمده‌ بود،

گفت‌ که‌ به‌ چشم‌ خویش‌ دیده‌ است‌،

که‌ تعدادی‌ نقابدار، با دشنه‌ و خنجر و کارد،

از قطارها پیاده‌ شدند.

رمالی‌ آمد و قسم‌ خورد که‌ او هم‌ نقابدارها را دیده‌ است‌،

و از بیمشان‌، رمل‌ و اصطرلاب‌ خود را جا گذاشته‌ است‌،

و سوگند یاد کرد که‌ نقابداران‌،

دشنه‌ و خنجر و کارد را در هوا تکان‌ تکان‌ می‌داده‌اند،

و برقابرق‌ شمشیر آنها دیدگانش‌ را خیره‌ کرده‌ است‌.